نگاهی به «از زمزمه تا فریاد»
بعد از سفر ملکوتی دکتر غلامرضا رحمدل که عمری در عرصه ادبیات و سنگر دانشگاه به اهل این مرز و بوم خدمت بی منت کرد.جناب آقایرحیم زریان که خود از شاعران و علاقهمندان به ادبیات فارسی هستند از حقیر خواستند که مطلبی به فراخور توان خویش راجع به«از زمزمه تا فریاد» اثر زندهیاد رحمدل بنویسیم انتشال امر شد و این نوشتار از بطن قلم متولد گردید.
ریاست محترم سازمان بنیاد شهید و امور ایثارگران شهرستانهای شرق استان تهران
جناب آقای ترکی
سلام علیکم
آیا تا حالا فکر کرده اید که: چگونه می توانیم در عرصه تاریخ ، شهدا را جاودانه سازیم ؟
مقدمه :
حجت الاسلا م ابو حامدمحمدبن محمد غزالی طوسی در سال (450ق ) در روستای طابران طوس پای به عرصه گیتی نهاد و سالهای کودکی و نو جوانی خود را صرف اندوختن و تجربه کردن علم و عمل و سفر کرد تا آنکه در مرز چهل سالگی در اکثر رشته های اسلا می چون کلام ، فقه ، فلسفه ، روانشناسی ، تصوف و عرفان سر آمد دانش پژوهان و دانشمندان عصر خود گشت و نامش شهره آفاق جهان اسلام آن روزگار شد وی با تحریر و تا لیف آثار سودمندی چون احیاء علو م ا لدین ، نصیحه الملوک ، کیمیای سعادت ، مقاصدالفلا سفه و چندین رساله و کتاب دیگر در زمینه علوم اسلامی روحی تازه بخشید .
شاید بتوان گفت بارزترین تغییر وتحول در عرصهی ادبیات با رویکردی انقلابی که امروزه از آن به ادبیات انقلاب تعبیر میشود به چند سالی پیش از سال 57 یعنی پیروزی انقلاب اسلامی ایران بر میگردد . چه این که در این سالها مردم برای رساندن منظور خود در کوتاهترین وقت آن هم به وضوح وصراحت تمام روی به شعار دادن آوردند.
از نظر عارفان و عالمان توحیدی، انسان مسافری است که از کوی عدم تا سر منزل مقصود یعنی نائل شدن به لقای حضرت دوست وفنای فی الله را طی میکند. لکن اگر در این راه دچار لغزش و انحراف از مسیر مستقیم حق و حقیقت شود هرگز به مقصد امن الهی و حیات ابدی نخواهد رسید. به عقیدۀ عارفان و عالمان انسان عوالمی را طی کرده تا به عالم طبیعت یا به تعبییر عرفا «صف النعال» هستی یعنی«کفش کن» عالم وجود و هستی رسیده است و عوالمی را باید طی کند تا به کوی لقای پروردگار، صاحب جلال و جمال حقیقی برسد.
تلفن انتشارات ۶۶۴۶۰۸۹۱-۰۲۱
قرن هاست که مثنوی معنوی اثر بی بدیل مولانا جلال الدین محمد مولوی خانه به خانه و نسل به نسل در میان علاقه مندان و مولوی پژوهان از توجه خاصی برخوردار است.چنانکه فهول علمائ عرصه ی ادبیات فارسی در اکثر نقاط جهان به شرح و تفسیر ابیات آن پرداختهاند.
دربهار سال 1386 مجموعه شعری از سید ضیاءالدین شفیعی به دو زبان (30 صفحه فارسی و30 صفحه انگلیسی ) به همت « هنر رسانه ی اردیبهشت» تحت عنوان « من مرگ را او خطاب میکنم !» انتشار یافت؛ که بطور کلی از دو لحاظ تازگی دارد. یکی اینکه خلاف آمد عادت این کتاب ترجمه خود را هم به همراه متن اصلی تقدیم خوانندگان خود میکند. در حالیکه سنت بر این بود که کتابها به زبان اصلی از چاپخانه بیرون میآمدند وراهی بازار وآنگاه به زبان دیگر ترجمه میشدند. ودوم اینکه اشعار این کتاب صرفاً توصیف یا بهتر که بگویم گزارشهای کوتاهی از حالات مختلف پایان ستاره های زندگیست. در حالیکه پیش از این حداقل در کشورما هیچ کتابی با این رویکرد به بازار نیامده بود.
نظامی میفرمایند:
پیش و پسی بست صف کبریأ پس شعرا آمد و پیش انبیاء
اقبال لاهوری نیز بر همین عقیده بودهاند چه اینکه وی نیز فرمودهاند:
شعر را مقصود اگر روشنگریست شاعری هم شیوۀ پیغمبریست
نقدى بر نقد غزل و زيبانمايى سعدى شيرازي
|
نوشته: دکتر تقى وحيديان کاميار در محفلى که خورشيد اندر شمار ذره است خود را بزرگ ديدن شرط ادب نباشد شکى نيست که اظهارنظر درباره اشعار و آثار بزرگانى چون سعدي، حافظ، سنايي، عطار، فردوسي، مولوى و شمس تبريزى و... کارسهلى نيست که از هر کس برآيد. از اين روى است که گويى حافظ خطاب به “صرافان گوهرناشناس” مىگفت: هزار نکته باريکتر زمو اينجاست نه هرکه سر بتراشد قلندرى داند حافظ همواره از نقدهاى ناروا نيز در رنج بود، لذا مىگفت: نقدها را بود آيا که عيارى گيرند |
بسم الله الرحمن الرحیم
از حلقه ما شاعر فرهیختهای رفت
از خویشتن خویش بر انگیختهای رفت
دردا و دریغا! که از این جمع پریشان
با عشق و حماسه به هم آمیختهای رفت
فانوس دو چشمان پر از منتظرش را
از پشت شب پنجره آویختهای رفت
گلدان ترک خوردۀ پر خاطرهاش را
بگذاشت و از جمع به هم ریختهای رفت
دنبال مراعات نظیرش چه شتابان
چون باد از این معرکه بگریختهای رفت
با ذوق سلیمش سره از ناسره بشناخت
غربال به کف درُّ گوهر ریختهای رفت
این کوچ از این کوچه به هنگام نبوده است
شمشیر جدایی به سر آهیختهای رفت
امیرعلی مصدق
«نقد و بررسی غزلی از یک شاعر جوان»
در میان شعر شاعران بیشک اشعار حافظ بیش از سرودههای دیگران از صنایع ادبی برخوردار است که همین امر موجب شده تا بعضی از اساتید و اهل فن به تبیین و تشریح صنایع شعری حافظ بپردازند و گاهی هم به ارایۀ آماری آن اکتفا کنند.
در میان شاعرانی که در عرصه ی مرثیه سرایی برای خاندان اهل بیت عصمت و طهارت قلم خویش را به جولان در آورده اند و گوی سبقت از دیگر سرایندگان ربوده اند، آفتاب اقبال تنی چند درخشش بیشتری دارد و سیطره ی نفوذشان در دلهای عاشقان اهل بیت بیشتر است.
شاعرانی که خود دارای شعور و شور مذهبی بوده وبا احساسات پاک و خمیر مایه عشق آثار خویش را خلق کرده اند وبا اخلاص تمام در اختیار مردم گذاشته اند. شاعرانی که با استادی و مهارت غیر قابل وصفی درّ سخن را سفته و عروس بیان را آراسته اند
از دیرباز تا کنون کردستان نیز مثل هر نقطهای از خاک کشور اسلامی مردان هنرمند و عالمان بزرگی را در دامن بر مهر خویش پرورده است و آن را تقدیم جامعهی انسانی نموده است، از جملهی آنها میتوان بزرگان ذیل را برشمرد:
از کنار پنجره
می رودکسی که سالهای سال
خانه ی وجودمان
از نسیم شعر او
پرزشاخه های گل
پرزعطرلاله ها
پرزخوشه های
تاک خنده است
رود. رود. رود
واژه واژه درد
از سرای سینه ام
شعله ناک و شعله گون
برگ دفترمرا
سیاه می کند
واژه ها همه
سوگوارشاعری
ازجهان رهیده اند
شاعری که خود
قیصر بزرگ شعرهای تازه بود
رفت. رفت. رفت
شاعری زجمع ما
شاعری که خود
شاعرانه زیست
شاعرانه رفت
شاعرانه گفت
شاعرانه ماند
در سرای قلب ما
چون بهار آرزو
جاودانه او
جاودانه او
تقدیم به روح ملکوتی قیصر امین پور۹/۸/۱۳۸۶
از دلم آه جست و من ماندم
آسمان مردی آسمانی شد
قیصر از خویش رست و من ماندم
تقدیم به روح ملکوتی شاعر کوچه آفتاب قیصرامین پور(ره)
۱۳۸۶/۸/۸
تقدیم به دوست شهیدم صادق نیلی که در سانحۀ سقوط هواپیمای
c130 در تاریخ 15/9/1384 به شهادت رسید.
گرچه با کس نگفتم که ناگاه
شعله پیچیده در تاروپودم
دیشب از بهت نا باور خود
تا سحر شعر غم میسرودم
***
«جستاری در ارتباط با رنگ و پوشش سیاه و تأویل عارفانه از آن»
نگاهی گذرا به دیوان مستورۀ کردستانی
من آن زنم که بملک عفاف صدر گزینم
زخیل پردگیان نیست در زمانه قرینم
بانگاهی گذرا به کتب تاریخی از جمله تاریخ ادبیات ایران و تذکرهها درمییابیم، در عرصۀ افتخار آمیز شعر و ادب ایران از دیرباز تا امروز در میان زنان ایران شاعران زیادی ظهور کرده و درخشیدهاند که این امر موجب به وجود آمدن کتابهایی چون «تذکرهالخواتین»، «تذکرهالنساء»، «تذکرۀ نسوان» و «زنان سخنور« شده است.
خداوندا! اگر چه میدانم که زبانم عاجز از حمد و ثنای تو و خامهام ناتوانتر از آن است که الطاف و عنایات بیکران ولیّ اعظمت حجة بن الحسن را توصیف کند امّا مگر میشود، با دلی مالا مال از درد هجران، حضرتش را نخوانم و نگویم: ای عصارۀ گلهای احمدی بیا، خوشبوترین عطر گل یاس محمدی بیا، بیا که آینههای غبار گرفته در انتظار ظهور دستانت نشستهاند. ای آخرین مفسر تبسم خدا و طلایهدار صلح در جهان بیا که
تا گران شد سکه ی اقبال مسکن دروطن
شوکران کردند درجام زمان یکسر وطن
درد ما را نیست درمان ، نیست پاسخ الغیاث
گمشده نام عدالت توی این دفتر وطن
کیست سکاندار این بازار بی قانون ومرز
میفروشد خاک را هم پایه با گوهر وطن
میرود بالا وپایین قیمت درّ وگهر
قیمت مسکن رود هرروز بالاتر وطن
روزگار جنگ سهم ما دفاع از خاک بود
حال میسوزیم چون اسفند در آذر وطن
زهر نوشیدیم وخون خوردیم وتهمت بی شمار
نوش جان کردیم تا باشی تو نام آور وطن
میروم گاهی کرج ، گاهی ورامین گاه ری
در پی ده متر مسکن میدوم با سر وطن
باز میگردم شکسته ناامید وبیقرار
با دو پای زخمی وبا چشم پر اختر وطن
نیست بهرما تهی دستان سرایی ،خانه ای
گشته ای تو خانه ی جمعی زما بهتر وطن
خانه بردوش ومهاجر ، کوچه گرد مسکنم
عاقبت در کوچه هایت میشوم پرپر وطن
سود جویان روز وشب دنبال سود ما زیان
نیستیم انگار ما اعضای یک پیکر وطن
«ای وطن ای خانه ی آباد » باشی جاودان
جاودان باشی وایمن تا دم آخر وطن
آسیه رحمانی
قبل از اینکه چشم آفتاب گشوده شود و در حالیکه خروسان سحر خیز سرگرم آوازند و من از بادۀ عشق سرمستم.
